PolderAdvocate blogt

Hond

Tja …. en toen was ze er…..: Puck. Onze Jack Russel van inmiddels drie maanden oud.

Tussen advocaten onderling wordt vaak het grapje gemaakt dat het toch wel ver gaat om te procederen om een hond. Men zegt dan: ‘daar leen je je toch als advocaat niet voor?’ Dan nu mijn bekentenis: in mijn bestaan als advocaat heb ik een keer bijna een procedure opgestart om een hond en een keer, zelfs tot in hoger beroep, geprocedeerd om een hond.

Waarom zou ik mij als advocaat daar niet voor lenen? Er wordt toch ook geprocedeerd om de eigendom of teruggave van een schilderij of een huis. Valt een hond daar dan niet mee te vergelijken? In de ogen van sommigen is een hond een ding, net zoals een schilderij of ander inboedelstuk. Wat zegt de wet daar dan over? Een zaak is volgens de wet een voor menselijke beheersing vatbaar stoffelijk object. Een hond is een vatbare stof toch? Als hij niet te hard wegrent klopt dat, maar de wet bepaalt uitdrukkelijk dat een dier geen zaak is. Hierdoor zijn niet alle regels uit de wet betreffende zaken ook van toepassing op honden. Dit heeft te maken met het levende karakter van een hond. Een rechter heeft ooit gezegd dat een pand niet tegen zijn bestemming werd gebruikt door er honden te houden. Opslag van zaken was verboden maar een hond is geen zaak.

Een hond is dus geen zaak zoals een schilderij. Wordt het in de wet dan vergeleken met een mens/kind? Sommige mensen zeggen waarschijnlijk direct ja. Zij behandelen hun hond als een kind en hebben er alles voor over. In het kader van een echtscheiding wordt gevraagd om een omgangsregeling met de hond en alimentatie voor de hond. Dit gaat juridisch iets te ver. Hoe dan wel? De hond kan gezamenlijk eigendom zijn. Dit is vaak het geval als de hond gekocht is gedurende het huwelijk. De hond zou dan verdeeld moeten worden bij de scheiding. Praktisch gezien lastig. Vaak maken mensen dan zelf in onderling overleg afspraken over de hond en de kosten daarvan. Maar ja, sommige mensen maken om alles ruzie of gunnen de ander niet zo veel. De juridische oplossing is dan gelegen in de bepalingen van de gemeenschap. Zo’n gemeenschap heb je als je samen eigenaar van iets bent. In dit geval over de hond. Je kan dan een beheersregeling over de hond afdwingen of een regeling over de kosten. Je moet dan wel gezamenlijk eigenaar zijn van de hond. Als dat niet zo is beslist de eigenaar over een regeling.

De rechter kan daarnaast de hond aan een van de twee –bij gezamenlijk eigendom- toedelen. Er zal dan een belangenafweging plaatsvinden waarbij het belang van de hond voorop staat. Uit de rechtspraak blijkt dat de hond toch gevoelens heeft.

In mijn geval ging de zaak om afgifte van de hond. Mijn cliënte was de eigenaar maar de wederpartij stelde dat hij de hond voor zijn verjaardag had gekregen (een cadeautje dus). Een juridisch geschil over eigendom. Wat maakt het dan uit of het over een hond gaat of over een schilderij? Voor mij eigenlijk wel heel veel. Want wat waren mijn cliënte en de hond blij toen zij na 1,5 jaar weer waren verenigd. Dat heb ik nog nooit gezien met een schilderij.

Nu ik zelf hondeneigenaar ben van een hondje van nog geen 2 kilo en 30 cm begrijp ik het helemaal. Je hecht je er aan en wil niet dat iemand haar zomaar van je afneemt. Daarnaast ben ik wel zo slim geweest om er voor te zorgen dat ik er alles aan gedaan heb om er voor te zorgen dat ik de eigenaar ben. Geen getouwtrek om Puck.

 

Andere blogs:


juni 2019:Joepie, vakantie
Mei 2019:5 jarig bestaan, van bijtjes, bloemetjes en kippen
april 2019:Luizenmoeder en de cito
maart 2019: Duurzaamheidsweek in Giessenburg
maart 2019: Achter de schermen bij PolderAdvocate
feb 2019: Roeien of studeren
feb 2019: Hond
jan 2019: Oud en Nieuw = veranderingen

dec 2018: Mijn eerste blog

algemene voorwaarden | privacy
website door: inSpin websites