Polder advocate blogt

Stress…….


“Als je lang in een situatie zit waar het stressniveau hoog is, heeft het effect op je lijf. Je kunt stil worden, of juist een kort lontje krijgen.”

Deze twee zinnen las ik in het NRC van vrijdag 11 september jl. (Noor de Kort). Het artikel gaat over kinderen die last hebben van scheidende/ruziënde ouders. Wat mij opviel in het artikel was dat kinderen die ruziënde ouders hebben geen troost bij één van de twee kunnen vragen omdat ze dan “partij” kiezen en dat willen ze niet. Daarnaast dat kinderen lastig gedrag gaan vertonen omdat ze aandacht willen trekken of omdat zij hun emoties niet kwijt kunnen.

Toen ik in 1993 als advocaat begon was er bij een echtscheiding nog sprake van een klassieke situatie. De kinderen bleven bij moeder wonen en vader zag de kinderen één weekend in de veertien dagen. Moeder had alleen de voogdij (gezag heet dat nu), vader werd toeziend voogd. Discussies over de kinderen waren er bijna nooit. De kinderen werden niet gehoord door de rechtbank. Na de scheiding waren er uiteraard wel procedures over alimentatie en omgang, maar zaken zoals ik die nu zie over afgifte van een paspoort, toestemming om op vakantie te gaan, toestemming om onder behandeling te gaan van een psycholoog, toestemming om met de kinderen te verhuizen e.d. waren uitzonderlijk. Ouders die in het kader van de echtscheiding om gezamenlijke voogdij (dat heet tegenwoordig ‘gezag’) hadden gevraagd deden dat zeer bewust en konden samen beslissingen blijven nemen.

Anno 2019 ligt het allemaal wat anders. In het kader van een echtscheiding MOET er een ouderschapsplan worden opgesteld. Lukt dit echt niet dan zal de rechter de knopen, na veel discussie tussen de ouders, doorhakken. Doel van dit ouderschapsplan is dat ouders nadenken, in het belang van de kinderen, over de kinderen en dat beiden volledig betrokken blijven bij de kinderen. Dit is een geweldig iets en daar sta ik ook achter. MAAR niet iedereen wil en kan na een echtscheiding samen ouders zijn die goed met elkaar overleggen en beiden weten wat de belangen van het kind op dat moment zijn. De kinderen ontwikkelen zich na een echtscheiding van een schattig klein kindje tot een puber. Ook de ouders en hun leven verandert. Er komen dus andere behoeftes, normen, waarden en wensen. Niet iedere ouder ziet die ontwikkeling of kan er mee meebewegen. Dan komen de problemen. Omdat niet één van de ouders een doorslaggevende stem heeft levert dit discussie en strijd op. Een strijd waarmee de kinderen helaas geconfronteerd worden. Dit levert stress op. Het dan goed bedoelde kinderverhoor wat door de kinderrechter afgenomen wordt als een van de ouders naar de rechter is gestapt om een knoop door te laten hakken, kan dan nog eens stressverhogend werken. Partij kiezen willen de kinderen zeker niet.

De vraag is of de situatie uit 1993 nu zo geweldig was. Voor mij als advocaat was het rustig. De verhalen van de ouders en kinderen hoorde ik toen immers niet.

Stress is nooit goed. Zelf merk ik dat ook nu er veel beslissingen genomen moeten worden over het nieuwe huis. Voor een poosje houdt het je alert maar op de lange termijn kun je er zeker stil van worden of kun je er een kort lontje van krijgen.

Ruzie maken en stressen doen we allemaal wel eens. Daar is ook niets mis mee maar laten we proberen de kinderen daar zo min mogelijk van te laten voelen. Een besluit om te gaan scheiden is een emotionele keuze en zeer stressvol. Het is dan niet altijd eenvoudig om alles goed te overzien. Laat u daarom altijd goed voorlichten!

Andere blogs:

juni 2019: Joepie, vakantie?
mei 2019: 5 jarig bestaan, van bloemetjes, bijtjes en kippen

april 2019:Luizenmoeder en de cito
maart 2019: Duurzaamheidsweek in Giessenburg
maart 2019: Achter de schermen bij PolderAdvocate
feb 2019: Roeien of studeren
feb 2019: Hond
jan 2019: Oud en Nieuw = veranderingen

dec 2018: Mijn eerste blog

algemene voorwaarden | privacy
website door: inSpin websites